Imaxes dende lonxe

Había tempo que non se paraban a olla-lo Guernika. As cousas non sempre son tan terribles. Ou si. O tempo engánanos facéndonos crer que non é mesmo ver a vida a dous pasos como observador que como protagonita. E así pasan os anos e o que tanto nos proía na testa non deixa de ser unha auténtica chorrada, e ata temos a pouca vergoña de rirnos deses momentos que tan tráxicos parecían.
Pasan os días... as horas... os minutos... a túa imaxe segue alí... nese recunchiño da cidade... pareces durmida... un talvez... un porqué... ¿por qué carallo sempre queremos buscar unha causa ou un motivo do que nos pasa?... mellor deixarse ir... suicidar pesimismos... sorrir... mirar cara adiante e camiñar sen medo... bueno, cun pouquiño, que sempre axuda a ir con máis tento...
Eles había tempo que non se paraban a mirar o Guernika... e ti... ¿ti por que te pos a durmir no medio da rúa?







