On the road

ESte é un blog dos de toda a vida. VAmos, dende que se inventou a computadora. On the road, é algo máis ca un libro. É un xeito de vida, unha maneira de carregar coas cousas cotiás. On the road, é o libro que consagraría anos despois a un dos fundadores da Xeración Beat en norteamérica. O autor é Jack Kerouac. Hala pescudade aquí e acolá... Benvidos á vida na rúa. Benvidos a On the road.

sábado, marzo 18, 2006



De la Vega, ole ole e doutra volta ole. Así de maja ata "disfrazada" como diría vilmente no congreso dos deputados o non menos imbécil: o inigualábel pastor do PP, Edward Zaplana que diría Aznar no seu inglés tan perfect comendo chewing-gum.... Aissssssssssssssssss.... Qué triste é a vida dos políticos que se sitúan á dereita da escena da vice. Home, tamén é certo que a da esquerda podería estar aínda máis á esquerda.... pero bueno... Como di a vice : "Prefiro a política exterior en África que non a política interior que levou a cabo o "señor" Aznar levándonos á invasión de Irak". Se é que hay cousas que nunca cambian. Nesta ocasión foi Zaplana... quen dirá e cal será o próximo comentario machista, retrógrado (inclúense, seino pero se criticaran aos homosexuais non sería machista non?).
Veredelo dentro duns días no Congreso. Máis información en www.loshijosdeputadelpp.com

2 Comments:

Blogger bukowskinho said...

Perdón polas faltas.
Hai no canto de hay. Obvio non¿?
Tamén obvio que me falta un interrogante pero non me preocupa porque sempre reviso todo jijijijiji
ademais se me corrixo é porque non teño pelos na lingua e fágoo sobre todo para que non interfira na total comprensión do lector.
Graciñas a todos por entenderme. :)
Albiñaaaaa... Temos que falar. Mellor que falar, deixarnos levar porque ás veces reflexionar non vén a conto máis que nada porque hai cousas que non teñen conclusión e se converten en círculos viciosos. Por iso, ás veces é mellor sentir ca falar da concepción que temos dalguén ou dunha relación.,
Un biko moi forte, minha nena.

2:06 AM  
Blogger SherezadE said...

Episodio perfecto na estación: 20 minutos. 0 segundos de infelicidade. E todo tan sinxelo...Supoño que iso é o que conta.
A suavidade no trato, deixar que medre o agarimo sen darlle voltas (eso faino o medo e as trabas impostas)... oir un "cóidateme" e sentir algo incriblemente doce...
mesmísimamente: como a ollada de Lúa, o gato do xavalín aquel... (k majos!)
unha aperta de estación, pequeninho!

8:33 AM  

Publicar un comentario en la entrada

<< Home